Vonir vakna

Ég skríð upp í rúm hjá Krummanum og Svenni og hjúkrunarfræðingurinn rúlla okkur upp á skurðstofu. Hann fær að sofna í fanginu á mér, haldandi í höndina á Svenna. Honum er rúllað inn á skurðstofuna. Ég get ekki meir. Mamma fylgir honum inn á skurðstofu og finnst okkur gott að vita af því. Hún hringir reglulega í okkur á meðan á aðgerðinni stendur og segir okkur að allt gangi vel. Úr Krummanum er tekið beinmergs- og mænuvökvasýni og í hann græddur lyfjabrunnur, en hann mun fá öll lyf sín næsta 2,5 árið í gegnum hann.

Hvað gerðist? er það fyrsta sem Krumminn segir eftir sína fyrstu svæfingu af mörgum í þessu ferli. Nákvæmlega það sem við erum sífellt að spyrja okkur að. Hvað gerðist? Í gær vorum við heima að leika og dag eigum við barn með krabbamein. Við erum orðið þetta fólk. Þetta fólk sem við höfum fundið til með. Þetta fólk sem maður hefur aldrei búist við að verða. Þetta fólk sem fær ekki örlögum sínum breitt. Þetta fólk sem fetar grýttan stíg sem það neyðist til að fara en hefur ekki valið sér.

Það er ákveðið að byrja strax á lyfjameðferðinni og Krumminn þarf líka að fá stera. Hann kemur okkur öllum á óvart þegar hann gleypir þrjár töflur eins og ekkert sé. Það er okkur mikill léttir því það þarf hann að gera þrisvar á dag í ansi langan tíma. Læknarnir og hjúkurnarfræðingarnir hér á Barnaspítalanum hafa örugglega tekið meistarapróf í Hjartagæskuskólanum. Alls staðar mætum við ótrúlegri hlýju, skilningi og þolinmæði. Það virðist enginn þreytast á að útskýra hlutina fyrir okkur aftur og aftur.

Niðurstöður sýna að mænuvökvinn er hreinn, sem eru mjööög góðar fréttir. Krumminn er með standard hvítblæði sem eru líka góðar fréttir (verra að vera með high risk). Aldurinn hans vinnur með honum og svo er hann líka svo sterkur og duglegur strákur. Okkur líður óneitanlega betur að þessum degi loknum þegar við vitum að lyfin eru farin að vinna á meini hans. Þegar hann kom mældust hvítu blóðkornin hans 80.000 en eðlilegt er 2-4000. Eftir blóðgjöf er talan komin niður í 60.000 og nú eru þau 30.000.