Fallegar stundir

Íslenskufræðingurinn og blaðamaðurinn hefur ákveðið að ritskoða hvorki né prófarkalesa það sem hér fer inn. Skrifflæðið er mín meðferð. Ég fæ engin krabbameinslyf og þarf ekki að fara í beinmergsástungur en óska þess svo heitt að ég gæti gert það fyrir elsku barnið mitt. Í staðinn skrifa ég, fyrir mig til að líða betur, fyrir okkur til að muna og fyrir ykkur elsku fjölskylda og vinir til að fylgjast með.

Það er ekki hægt að fara að telja upp alla sem hafa reist stuðningsklettabelti í kringum okkur síðustu daga. Við metum alla aðstoð ó, svoo mikið. Það hefur verið yndislegt að fá heimsóknir og er Krumminn aldrei glaðari en þegar stofan er full af fólki. Ömmur og afar, mágkona, frænkur og frændur og vinir eru helstu leikfélagar Krummans þessa dagana. Okkur þykir líka alveg óskaplega gott að finna fyrir stuðningi ykkar í athugasemdum, sms-um og tölvupóstum.

Í dag áttum við tvær alveg ótrúlega fallegar stundir. Í morgun fórum við niður í leikstofu og þar var kór Mýrarhúsaskóla að syngja. Kórinn samanstóð af mörgum fallegum börnum sem voru svo ótrúlega dugleg þegar þau stóðu saman í hóp og sungu fyrir veiku börnin. Ég sem klökkna yfirleitt ef ég heyri einhvers konar söngtóna koma frá börnum gerði það ekki í morgun. Ekki fyrr en þrjár unglingsstúlkur stigu framfyrir kórinn og sungu lagið Yndislegt líf. Þetta lag söng Svenni fyrir Gunnar Hrafn í skírninni hans. Við vorum bara 15 í skírninni heima í stofu í Þorláksgeislanum og Svenni tók Krummann sinn í fangið og söng fyrir hann. Við grétum þá og við grétum aftur í morgun.

Seinna í dag lagði Krumminn sig. Allt í einu heyrðist í honum upp úr svefni; Þetta er gott. Þetta er gott. Þá brustu flóðgáttir líka. Mamman er þakklát fyrir ljúfan svefn. Krummanum líður alla vega vel í draumahöllinni sinni.

Eins og sést á þessari færslu er ég ekki búin að mastera svefninn eins og grátinn. En það kemur að því.