Heimurinn hrynur

Taktu hjartað mitt, stappaðu á því og hengdu það svo aftur upp með þvottaklemmu, marið og blátt. Hvernig á maður að lýsa því hvernig manni líður þegar maður fær svona fréttir. Að hluta til finnst mér erfitt að vera með Krummann í fanginu. Kletturinn minn, elsku maðurinn minn, sem alltaf hefur staðið styrkur með mér í gegnum súrt og sætt, er að riða til falls. Mig langar til að fá næði til að gráta, en helst vil ég fá að öskra. Það get ég ekki leyft mér með ungann minn í fanginu, það er hann sem þarf að takast á við þetta og nú er það ég sem þarf að verða klettur.

Á hinn bóginn er gott að fá að hafa Krummann í fanginu þegar maður fær jafn skelfilegar fréttir. Ég finn fyrir honum og get haldið fastar utan um hann. Ég reyni að færa höfuðið til og gráta fyrir aftan hann, en það gengur illa. Það er örugglega ekki hægt að hafa betri hjúkrunarfræðing hjá sér en við erum með og augljóst að þetta er ekki fyrsta skipti sem hún flytur foreldrum þessar fréttir. Ég reyni að meðtaka allt sem hún segir og held í það, að af öllu krabbameini sem hægt er að fá er þetta örugglega best. Það fylgja nokkrir jákvæðir punktar og ég geri þá að haldreipi mínu.

Við förum upp á deild, fáum fínt herbergi og í Krummann er dælt blóði, blóðflögum og öðrum vökva. Hann er ennþá dauðhræddur. Skilur ekkert í öllu þessu umstangi og biður ítrekað um að fá að fara heim. Við reynum eftir fremsta megni að útskýra þetta fyrir honum þannig að hann skilji; Nú er blóðið þitt veikt og við þurfum að reyna að lækna það þannig að nú fáum við smá kroppafrí og förum ekki í leikskólann. Hvernig útskýrir maður það fyrir þriggja ára barni að hann sé að ganga í gegnum mestu raun sem hann mun nokkurn tímann þurfa að glíma við. Þriggja ára barni sem elskar allt og ef honum líkar ekki eitthvað segir hann alltaf; Ég elska ekki svona.

Við fáum að vita að hann eigi að fara í aðgerð strax daginn eftir, þar eigi að taka úr honum beinmergs- og mænuvökasýni og setja upp lyfjabrunn svo hann þurfi ekki að fá alla lyfjagjöf í gegnum handlegginn. Kvíðinn fyrir framtíðinni eykst og eykst og raunveruleikinn skellur á okkur þar sem við horfum á Krummann tengdan í slöngur. Fólkið okkar, yndislega fólkið okkar, myndar strax klettagarð í kringum okkur. Elsku músin skynjar alvarleikann þegar hún kemur á spítalann og sér bróður sinn umkringdan grátbólgnum fjölskyldumeðlimum með tár á hvarmi. Hún skríður upp í til hans, strýkur honum og horfir með honum á mynd. Hjá honum vill hún vera þegar hún er hér og við verðum að gera okkur grein fyrir sársauka hennar og óvissu.
Það er ekki mikið sofið þessa fyrstu nótt á spítalanum þó að Krumminn nái að heimsækja draumahöllina. Kvíðinn fyrir því sem koma skal er að yfirtaka alla skynsama hugsun.