Upphafið

Eftir að hafa verið með hita í rúma viku og töluverðan höfuðverk ákveðum við að heimsækja barnalæknavaktina hjá Domus. Þar þykir Krumminn líta ágætlega út en þar sem hitinn hafði verið þetta lengi fáum við beiðni upp á blóð- og þvagprufu á mánudag ef hann er enn með hita þá. Á laugardeginum er Krumminn farinn að kvarta töluvert undan eymslum í fótunum og tökum við eftir nokkrum dökkum marblettum en vitum ekki hvernig hann hefur fengið þá. Sunnudagurinn rennur upp og hitinn er kominn niður í sex kommur. Eymslin í fótunum eru aftur á mótin farin að aukast verulega og getur hann ekki stigið í fæturna, örugglega í þrjá tíma. Við ákveðum því að fara í blóðprufuna daginn eftir. Ég fer á næturvakt á sunnudagskvöldinu og legg mig þegar ég kem heim til rúmlega ellefu. Þá þarf ég að drífa Krummann í föt svo við getum keyrt Svenna í vinnuna og því allra best að fara í blóðprufuna í leiðinni. Ég verð að halda á Krummanum inn í blóðprufuna, því vegna eymsla getur hann ekki stigið í fæturna. Hann er mjög hræddur við starfsfólkið og þarf þrjá starfsmenn og skelfda móður til að halda Krummanum og ná úr honum blóðsýni. Skelfingin hverfur fljótt því hann fær þetta fína vasaljós í verðlaun sem hann er himinlifandi með. Við förum í bakarí og ætlum í heimsókn til langömmu. Áður en í heimsóknina er haldið förum í verðlaunaleiðangur. Með vasaljós í vinstri og ostaslaufu í hægri bíður Krumminn í bílnum á meðan ég hleyp inn í leikfangaverslun að kaupa litla gröfu fyrir bílateppið í læknaheimsóknaverðlaun. Á meðan ég er á kassanum hringir læknirinn sem hafði hitt okkur á laugardeginum og segir eitthvað athugavert við blóðprufuna. Þetta er rúmum háfltíma eftir blóðprufu Krummans. Á þessum tíma var ég búin að útiloka barnamígreni og taldi að hann væri með sýkingu í liðunum sem orsakaði verkinn í fótunum og þyrfti aðeins sýklalyf til að jafna sig á því. Læknirinn útskýrir vel í símanum að hann skorti blóðflögur, hvítu blóðkornin séu of mörg og hann sé mjög blóðlítill. Þarna eiga auðvitað bjöllur að hringja í hausnum á mér, hafandi átt barn með bælt ónæmiskerfi og vita því upp á hár hvað hvítblæði er en einhvern vegin hvarflar þessi sjúkdómur aldrei að mér og er ég fullviss um sýkingu í liðunum. Læknirinn segir að ég verði að vefja hann inn í bómull, ég verði að gæta þess að hann detti ekki og meiði sig þar sem hann vanti svo mikið storknunarefni í blóðið. Eins biður hann okkur um að fara sem fyrst upp á Barnaspítala og vera ekki að draga það fram á kvöld. Við megum alveg búast við því að hann verði lagður inn. Ég skelli á, hringi í pabba og fæ hann til að hugsa um Músina, næ í Svenna í vinnuna og saman höldum við á Barnaspítalann. Við erum kölluð fljótlega inn og eftir á að hyggja er augljóst að allir í kringum okkur vissu hversu alvarlegt tilfellið var á meðan við erum gjörsamlega grunlaus. Það er sett upp nál og af Krummanum teknar frekari blóðprufur. Hann er vægast sagt órólegur. Hágrætur, er dauðhræddur; Ég vil fara heim, þetta er ekki skemmtilegt, þetta er vont, segir Krumminn á milli ekkasoganna og öskursins. Hann skilur ekkert í því að við skulum ekki taka hann í fangið og bjarga honum frá þessu ókunnuga fólki í hvítu sloppunum. Þegar við erum búin að syngja allar barnavísur sem við kunnum, lesa ævintýri og fara í ósýnilega leikinn kemur til okkar hjúkrunarfræðingur, boðberi tíðinda sem umturna veröldinni.