Nýtt blogg

Við höfum núna fært bloggið okkar. Slóðin er krummilitli.blog.is. Lykilorðið er að finna í status á Facebook. Einnig getið þið fengið það hjá okkar nánustu eða sent okkur tölvupóst á netföngin signyg@gmail.com eða svennib@gmail.com. Þið þurfið ekkert að vera feimin við að senda okkur tölvupóst.

Stjáni blái á þríhjólinu

Sagan endurtekur sig, nú viku síðar. Ég skríð upp í rúm hjá Krummanum, Svenni og kennari ýta okkur löngu gangana að skurðstofunni. Amman tekur á móti okkur í grænum geimverubúningi. Krumminn er svæfður, mamman grætur, pabbinn faðmar, foreldrar bíða, amman sækir, beðið á vöknun, Krumminn vaknar vel og okkur er rúllað aftur upp á 22E.
Mænuvökvasýni var tekið og um leið var sprautað lyfi í mænuvökvann. Þetta gengur allt saman vel og þegar Krumminn vaknar segist hann vilja Cheerios. Gott mál. Hann borðar vel og leggur sig. Fær næsta skammt í lyfjagjöfinni. Úthvíldur og saddur vaknar Krumminn töluvert stúrinn. Við eigum einn erfiðasta eftirmiðdag síðan við komum hingað á Hringbraut. Lífsmörkin eru samt fín og hann er hvorki með hita né of háan blóðþrýsting. Hann er ósköp lítill og má ekki við neinu. Grætur mikið og er slappur og veiklulegur. Hann fær blóð og það tekur tæpa fjóra tíma að koma því í Krummakroppinn. Hann fær líka verkjalyf. Að blóðgjöf og verkjalyfjagjöf lokinni líkist Krumminn Stjána bláa eftir spínatát. Hann fær þrusuorku og þeysist um gangana blaðskellandi á skærgulu þríhjóli.
Það er svo skrítið með hann að þó að það séu ekki nema 8 dagar síðan hann greindist er eins og hann hafi þroskast um eitt ár. Okkur finnst líka þessir 8 dagar jafnast á við eitt ár. Litli þögli og feimni strákurinn okkar er orðinn svo duglegur að tjá sig og óhræddur að tala við gesti og umönnunarfólk. Þegar börn fara á stera verða þau oft svo ör, en Krumminn okkar verður aðeins fjörugri og nær að brjótast út úr feimnisskelinni. Krumminn er búinn að vera ótrúleg hetja og er strax farinn að venjast hitamælum, blóðþrýstingsmælum, lyfjagjöf í brunn og öllu öðru umstangi. Við förum svo í sólarhringsleyfi í fyrramálið, notalegheit í Holtinu framundan.

Lok, lok og læs

Elsku allir sem hafa fylgst með okkur og veitt okkur ómetanlegan stuðning með athugasemdum, skilaboðum, símtölum, kveðjum, bænahringjum og öllu hinu. Okkur langar til að koma silaboðum áleiðis til ykkar. Okkur hefur verið ráðlagt að loka blogginu en hafa að því aðgangsorð. Ástæðan fyrir því er að einhverjir veikir einstaklingar eiga það til að rápa inn á svona blogg og koma með óviðeigandi athugasemdir. Við vitum að tengslanetið er með ólíkindum stórt og að það eru ansi margir utan okkar innsta hrings sem hugsa til okkar. Vinir mæðra okkar og feðra, vinnufélagar okkar beggja, gamlir vinnufélagar og skólafélagar, æskuvinir, leikskólakennarar, foreldrar vina barna okkar, fjarskildari fjölskylda og svo ótrúlega margir. Við viljum endilega leyfa ykkur að halda áfram að fylgjast með. Við munum setja lykilorðið á Facebook (við erum nokkuð viss um að við eigum ekki rugludallavini á Facebook) og eins getið þið fengið lykilorðið hjá öllum okkar nánustu eða sent okkur tölvupóst á netföngin signyg@gmail.com eða svennib@gmail.com til þess að fá aðgangsorð. Við munum loka blogginu að öllum líkindum næsta miðvikudagskvöld.

Englahersveitin og allir hinir

Um leið og við fengum þessar hræðilegu fréttir voru okkar nánustu komnir á stundinni til þess að mynda varnarbelti í kringum okkur. Afarnir, ömmurnar, mágkonan og fjölskylda, frænkurnar, frændurnir, vinkonurnar og vinirnir hafa öll staðið sig eins og hetjur. Það fara örugglega engar sögur í neinum sögubókum af slíku stuðningsneti sem við höfum. Nokkrar vinkonur mínar tóku sig saman, þó að þær hafi sumar hverjar lítið þekkst fyrir, og mynduðu Englahersveitina (nafngiftin er mín). Erkiengillinn með ósýnilegu vængina hefur séð um að koma skilaboðum áleiðis til vinkvennanna ásamt því að sjá um þvott fjölskyldunnar. Nokkrir liðsfélagar hersveitarinnar hafa komið sér saman um að elda fyrir okkur þrisvar í viku og færa okkur mat á spítalann. Aðrir liðsfélagar sjá um að ekki verði sælgætisskortur á sjúkrahúsinu. Englahersveitin teygir líka anga sína yfir Atlantshafið en tveir liðsfélagar hafa verslað á Krummann og móðurina þægileg sjúkrahúsföt, en jafnframt gætt þess að móðirin verði mesta pæjan á deild 22E. Það er gott að eiga góða að.

Fram og til baka

Við vöknum, að okkur finnst, fyrir allar aldir. Setjum föggur okkar ofan í tröllatösku, tæmum ísskápinn, klæðum börnin, fylgjum músinni í skólann og höldum á spítalann. Í fyrsta skipti er nál stungið í lyfjabrunninn þegar Krumminn er vakandi. Hann er hræddur og grætur á meðan það er gert en að stungunni lokinn segir hann; Þetta var ekkert vont. Enda búinn að fá töfraplástur sem lætur alla verki hverfa. Á meðan við bíðum eftir niðurstöðum úr blóðprufunni förum við á leikstofuna. Það liggur svo vel á Krummanum sem brunar um gangana á bleika jeppanum, spilar, púslar, býr til grænmetissúpu og málar. Blóðprufurnar sýna að hann er að svara meðferðinni mjög vel og eru nú hvítblæðisfrumurnar komnar niður í 1200. Við fáum fjögurra tíma heimferðarleyfi sem er voðalega gott. Við getum þá átt fjölskyldustund með músinni. Hún lærir með mömmu, eldar með pabba og svo borðum við saman öll fjölskyldan. Við komum okkur svo aftur upp á spítala eftir kvöldmat þar sem Krumminn þarf að fá blóðflögur fyrir svæfinguna og mænuástunguna sem framundan er á morgun. Að öllum líkindum getum við verið eitthvað meira heima í þessari viku en sjáum fram á meiri viðveru hér á Hringbraut í næstu viku.

Músin á erfitt

Það er búið að ganga alveg ótrúlega vel um helgina. Það er svo ótrúlegt hvað Krumminn kveinkar sér lítið. Hann fer bara um á hnjánum eða rassinum ef hann getur ekki gengið. Stundum skjögrar hann hér um heimilið en aldrei kvartar hann. Einstöku sinnum segir hann að honum sé illt í maganum, skríður í fangið á mömmu eða pabba og fær bakstrjúk. Töflutakan gengur alltaf betur og betur og tekur hver töflustund núna ekki nema 5-10 mínútur. Það er samt svo skrítið að þegar Krummanum líður vel þá finn ég til í sálinni. Þá hef ég tíma til að hugsa og finn allt of vel fyrir steinhellunni sem liggur þungt á brjósti mér. Ég vil samt að sjálfsögðu fá fleiri steinhelludaga en annasama umönnunardaga.

Raunveruleikinn er að skella á Músinni. Mér finnst svo leiðinlegt að það eru allir alltaf með Gunnari þegar hann er veikur en ekki mér. Mér finnst svo leiðinlegt að vera gera svona mikið skemmtilegt og Gunnar er aldrei með mér. Ég get ekki einbeitt mér. Músin hágrætur. Hleypur inn á klósett og lokar á eftir sér. Ég get ekki stillt mig, flóðgáttir bresta þegar ég reyni að pikka upp lásinn á baðherbergishurðinni. Ég reyni að róa hana og tek hana í fangið. Syng fyrir hana lagið hennar og hún grætur og grætur. Ég get bara ekki hætt að gráta segir hún. Það gerir ekkert til ástin mín, svara ég. Þessa dagana má maður gráta.

Fagrir feðgar

Það er eitthvað í mér, en ég hef ekki viljað klæða Krummann í sjúkrahúsföt. Ég vil að hann sé í sínum náttfötum. Þá finnst mér hann ekki vera eins veikur. Ég vil líka ekki þurfa horfa upp á hann missa fallega hárið sitt, því sjúklingar missa hárið. Ekki sonur minn. Í dag kemur Gummi rakari í heimsókn í Grafarholtið. Feðgarnir og ellefu ára frændinn fá allir eins burstaklippingu, hver öðrum fallegri. Ég geymi einn lokk af ljósa hárinu hans.