Ég vil þetta ekki - þetta er ekki gott

Allt í einu áttar maður sig á því að það eru ekki bara við sem höfum áhyggjur af framtíð litla Krummans okkar. Kennararnir á leikskólanum hans Gunnars hafa verið í tómi síðustu daga. Ég hef alveg gleymt að hugsa út í það að auðvitað hafa þeir áhyggjur. Kennararnir sem þekkja hann eflaust betur en margir okkar nánustu vinir. Ég ákveð að fara til þeirra og reyna á einhvern hátt að koma til skila hvernig staðan er. Þetta er í fyrsta skipti sem ég fer út síðan á mánudag. Ég byrja á því að fylgja músinni í skólann og er gott að fá það mömmuhlutverk. Ég fer svo í leikskólann. Að sjá alla litlu leikfélagana þramma upp í sal er óneitanlega erfitt. Gunnar Hrafn veit ekkert skemmtilegra en að leika í salnum þegar hann er í leikskólanum. Að sjá autt hólfið hans og vita að hann á líklegast ekki eftir að nota það aftur er sárt. Að ganga inn á deildina hans sem hann mun ekki heldur vera á aftur fær kökkinn til að skríða upp í hálsinn. Kökkinn sem mér hefur tekist svo vel að halda kyrrum ofan í maga. Ég bíð eftir kennurunum og geng um stofuna. Drekk í mig allar myndir af honum, afmælisdagatalið á veggnum, staðurinn hans merktur með mynd á gólfinu. Kennararnir koma inn og við setjumst í kringum teppið sem hann og elsku Sveinn Rúnar besti vinur, eru límdir við öllum stundum. Mér finnst gott að tala við kennarana og segja þeim frá stöðunni. Ég finn að þeim finnst þetta að sjálfsögðu erfitt en á meðal þeirra eru miklir reynsluboltar í alvarlegum veikindum. Þegar ég er að tala við þá átta ég mig á því að þessir kennarar munu líklegast ekki annast hann aftur. Þegar hann verður tilbúinn að fara á leikskólann (vonandi næsta haust að einhverju leyti) þá er hann kominn á nýja deild með nýjum kennurum. Ég er samt svo þakklát að finna hvað þeim er annt um hann.

Krumminn er búinn að vera óvenju pirraður í kroppnum sínum í dag. Hann hefur ekkert getað stigið í fæturna og því flakkandi um spítalann á gíralausum spítthjólastól. Hann fer í leikstofuna í smástund. Þar er hann glaður. Fer í búðarleik og steikir girnilega plasthamborgara. Hann grínast með nýju leikskólakennurunum sem eru klæddir hvítum sloppum. Allt í einu verður hann þreyttur og segir; Ég vil fara heim. Við erum ekki óvön því að heyra þessa setningu þessa dagana svo um leið og ég er að reyna að finna nýja leið til að útskýra fyrir honum að við séum ekki á heimleið á næstunni segir hann; Ég vil fara upp. Við rúllumst upp í hjólastólnum og um leið og við komum inn á deild segir hann; Nú erum við komin heim. Segið svo að aðlögunarhæfni barna sé ekki góð.

Honum hefur gengið svo vel að taka steratöflurnar undanfarna daga. Það kemur síðan verulegt bakslag í það í dag. Hann þarf að taka þrjár töflur þrisvar á dag svo það skiptir miklu máli að þetta gangi vel. Þegar ein taflan byrjar að bráðna uppi í honum áður en hann nær að kyngja henni fær hann óbragð í munninn og verður í kjölfarið mjög kvektur. Við reynum að fá hann til að taka töflurnar með eplasafa, vatni, kókómjólk eða súrmjólk. Við lofum sælgætisverðlaunum, mömmustríðsdansi og reynum að gefa strumpinum lyf. Ekkert dugar og í þau fáu skipti sem munnurinn opnast segir hann; Ég vil þetta ekki. Þetta er ekki gott. Eftir um hálftíma þriggjaárasannfæringarræðu tekst þetta loksins og ég tek stríðsdans og vona um leið að enginn starfsmaður gangi inn á okkur. Svona ganga lyfjagjafirnar fyrir sig bæði í morgun og eftirmiðdaginn. Kvöldlyfin ganga öllu betur ofan í hann. Líklegast veit elsku Krumminn að við gefumst ekki upp.

Englahersveitin sendir liðsmann sinn um kvöldmatarleitið. Við fáum lasagne. Heimilismáltíðir hafa aldrei bragðast jafn vel og þessa dagana. Svenni borðar meira í kvöld en hann er búinn að borða samanlagt alla hina dagana og þakkar englakokkunum í Kópavoginum fyrir matargjöfina. Krumminn kemst í Jóa Fel hvítlauksbrauðhleif og er hæst ánægður með hann. Við erum búin að reyna að koma ofan í hann mat í allan dag og ekkert gengið. Greinilegt að hann er farinn að gera frekari kröfur um gæði brauðsins og hafnar venjulegu heimilisbrauði með osti.

Þó dagurinn hafi einkennst af aðeins of miklum pirringi í Krummanum okkar er kvöldið yndislegt. Honum líður vel og hann sofnar sjálfur eins og hann er vanur að gera heima hjá sér.
Góðu fréttirnar í dag eru þær að hvítblæðisfrumurnar eru komnar niður í 21.000, svo þetta er allt á réttri leið.