Blindferð

Fyrrverandi yfirmaður minn var mjög duglegur að segja mér hvað undirbúningur (pre production) er mikilvægur í okkar starfi og læra svo af því sem búið er að framkvæma (post production). Undirbúningur, framkvæmd og lærdómur af hvernig til tókst. Kannski er ástæðan fyrir því hvað ég kann vel við starf mitt sú að ég hef í raun alltaf gert þetta í öllu sem ég geri. Stundum get ég pirrað sjálfan mig hve ég skipulegg allt sem ég geri, þegar ég er að fara eitthvað þá er ég löngu búinn að ákveða hvaða leið ég mun fara áður en ég legg af stað og helst hvar í muni leggja bílnum nákvæmlega. Ég er bara farþegi í þessari bílferð sem ég er í núna, í aftursæti. Hef ekkert um það að segja hvaða leið er farin og yfirleitt er farin einhver allt önnur leið en ég vil fara. Yfir hraðahindranir, eftir holóttum vegi og teknir nokkrir aukahringir á hringtorgum. Þetta er ástæðan fyrir því hvað ég á erfitt með að fara frá Krummanum, ég hef enga stjórn. Bara að færa bílinn á annað bílastæði var eins og að vera í kafsundi og kom ég svo upp til að anda um leið og ég kom aftur inn á deildina. Ég veit hvað þetta er órökrétt hugsun og er smám saman að sjá möguleikann og mikilvægi þess að fara einhvern tímann út af spítalanum. Bara að ég sé örugglega á staðnum þegar Krumminn segir; Þetta er ekki gott.