2 dagar búnir 908 dagar eftir

Krumminn vaknar nokkuð brattur. Treystir sér meira að segja til að ganga smá um deildina og það gengur vel. Hann fer svo í hjartaómun til að ganga úr skugga um að hjartað sé í lagi. Í ljós kemur að það er ekkert athugavert við starfsemi hjartans. Þá er komið að ómun á lifur, milta og nýrum. Merkilegt hvað gangar Landspítalans eru langir. Krummanum þykir þó ekki leiðinlegt að ferðast um í rússíbanahjólastól með pabba sinn undir stýri. Verst að þurfa að dröslast með þessar slöngur alltaf.

Á hvítum löngum gangi með skærgulum hurðum bíðum við eftir ómuninni. Þegar komið er að okkur opnast dyrnar inn í helli 21. aldarinnar. Myrkrið tekur á móti okkur og ógnvænleg tæki sem minna á stjórnrými í geimskipi. Krumminn fyllist hræðslu sem erfitt er fyrir okkur foreldrana að sefa. Ég vil ekki vera hér. Þetta er ekki gaman. Ég vil fara heim, segir hann grátandi þegar við höldum honum og það er ráðist á hann með myndavél. Við reynum að sannfæra hann um að þetta verði ekkert vont, en hvernig í ósköpunum á hann að trúa okkur eftir meðferðina síðustu daga? Það sem ég hef náð að byrgja inni síðan við fengum fréttirnar er við það að bresta í þessum ömurlegu aðstæðum. Tárin mín falla og blandast við tár Krummans. Saman leka þau svo niður á grátt pappírslakið.

Við fáum fljótlega að vita að lifrin hans hafi stækkað töluvert en það sé ekki óeðlilegt fyrir barn með hvítblæði. Það geti líka gerst að miltað stækki en hans hefur ekki stækkað og við getum verið þakklát fyrir það. Stækkuð lifrin hindrar ekkert blóðflæði og við getum líka þakkað fyrir það. Lifrin mun svo minnka þegar meðferðin heldur áfram. Á þessum tíma er Krumminn kominn í stuð, farinn að leika með afa sínum, setja plástra á og lækna nýja strumpinn sinn. Hann á aftur á móti erfitt með að borða og finnst skrítið bragð af öllum mat. Í morgun sagði hann; mér finnst alltaf hafragrautur góður en ég elska ekki þennan hafragraut.

Þegar ég var sjö ára kynntist ég engli með ósýnilega vængi. Ég hef alltaf vitað af þessum vængjum en aldrei talað um þá. Engillinn með ósýnilegu vængina kemur færandi hendi í kvöld. Leggur á borð fyrir okkur Svenna í fjölskylduherberginu, kallar svo á okkur og segir að það sé kominn matur. Það er ólýsanlega gott að fá góðan heimilismat. Í fyrsta skipti getum við borðað. Komum niður meira en einum tveimur bitum af mat án þess að fá ógleðitilfinningu.

Músin okkar fær að sofa hjá okkur í nótt. Ég vildi að við gætum haft hana á hverri nóttu. Það er svo gott að geta kysst þau bæði góða nótt og verið hjá þeim báðum þegar þau vakna. Hún er ótrúlega dugleg. Hún hefur alltaf verið þroskuð en nú er eins og hún hafi bætt við þremur árum í þroska á þremur dögum.

Það er svo margt sem ég er búin að vera þakklát fyrir í dag. Allar fréttir frá læknum hafa verið jákvæðar. Það hefur legið vel á Krummanum og hann er búinn að leika sér heilan helling. Músin okkar sefur í sama herbergi og ég á besta eiginmann sem hægt er að hugsa sér. Í 13 ár hef ég elskað þennan mann og ég hreinlega veit ekki hvar ég væri í dag ef hann stæði ekki við hlið mér.

Grátinn hef ég masterað. Hann safnast upp og þá er gott að fara á klósettið og blása út í hálfa mínútu eða svo. Koma svo í jafnvægi út því ekki viljum við að Krumminn og Músin verði vör við áhyggjur og sorg hjá okkur foreldrunum. Hver hefði trúað því að ég gæti þetta? Ég sem græt yfir Opruh, Nágrönnum og jafnvel sjónvarpsauglýsingum.