Fyrstu andartökin í nýju lífi

Ég sit inn á skoðunarherberginu með Gunnar Hrafn í fanginu þegar hjúkrunarfræðingurinn kemur inn og tekur í höndina á mér. Signý hefur skroppið fram að ná í appelsínu fyrir Krummann og hjúkrunarfræðingurinn byrjar að spjalla við mig, ég man svo sem lítið hvað hún sagði nema ég spyr hana hvað þau haldi að þetta sé sem er að angra hann. Hún horfir á mig og segir; já okkur grunar að þetta gæti verið hvítblæði. Orðið hvítblæði ómar í höfðinu á mér en ég held í orðin okkur grunar og gæti verið, þá gæti þetta verið eitthvað annað líka. Signý kemur inn og ég stend upp og sest í stól til móts við bekkinn sem þau sitja á, hálf dofinn en held en í möguleikann um að þetta hljóti að vera eitthvað annað. Signý sest hjá Gunnari með bros á vör og tekur í höndina á Sigrúnu hjúkrunarfræðingi og byrjar að taka utan af appelsínunni. Sigrún horfir á hana og segir; eins og ég var að segja manninum þínum þá eru allar líkur á því að þetta sé Hvítblæði. Eitthvað finnst mér orðalagið breytt og þá rennur loks upp fyrir mér að hún mundi aldrei segja okkur þetta nema það væri pottþétt. Signý situr með appelsínubát í hendi og brotnar niður, ég sit beint á móti Gunnari og gref andlitið í höndum mér í von um að hann sjái ekki hvað þessar fréttir hafa mikil áhrif á okkur. Það mistekst að mestu og ég lít á hann þar sem hann horfir á okkur til skiptis og endurtekur hvað eftir annað; hvaf, hvaf með snuddumálinu sínu. Ég renni stólnum til hans og gríp um fæturnar hans og segi; allt í lagi. Meira þarf ekki til og hann tekur annan bát af appelsínu og borðar með bestu list.

Svona man ég eftir þessum fyrstu mínútum í nýjum kafla í okkar lífi. Og er mjög gott að geta komið þessu á blað fyrir okkur, hann í framtíðinni og ykkur öll vini okkar og vandamenn sem viljið auðvitað fylgjast með. Við erum smám saman að átta okkur á hvað bíður litla Krummans okkar, en við erum sannfærð um að við munum komast í gegnum þetta með hjálp allra þeirra sem eru í kringum okkur. Við eigum ansi sterkan strák sem hefur aldrei verið mikið að kvarta. Sem dæmi þá var honum illt í fótunum (sem er víst einkenni) daginn áður en við komumst að þessu og átti í erfiðleikum með að ganga þá sagði hann við mömmu sína glaður í bragði; ég fel þá bala á lassinum.

Það er ein stund sem ég mun alltaf muna. Fyrsta kvöldið myrkur í herberginu og Gunnar á í vandræðum með að sofna með snúrur og tæki tengd við sig og með vanlíðan í kroppnum. Mamma hans situr hjá honum og strýkur á honum fæturna og syngur; Þú ert bara káta barnið mitt. Hluti af textanum er; Guð minn ég vil þakka þér, allt sem þú gefur mér, ég veit þú skilur alveg hvað ég met það mikils. Texti sem ég mun hugsa oftar um í framtíðinni.