Stjáni blái á þríhjólinu

Sagan endurtekur sig, nú viku síðar. Ég skríð upp í rúm hjá Krummanum, Svenni og kennari ýta okkur löngu gangana að skurðstofunni. Amman tekur á móti okkur í grænum geimverubúningi. Krumminn er svæfður, mamman grætur, pabbinn faðmar, foreldrar bíða, amman sækir, beðið á vöknun, Krumminn vaknar vel og okkur er rúllað aftur upp á 22E.
Mænuvökvasýni var tekið og um leið var sprautað lyfi í mænuvökvann. Þetta gengur allt saman vel og þegar Krumminn vaknar segist hann vilja Cheerios. Gott mál. Hann borðar vel og leggur sig. Fær næsta skammt í lyfjagjöfinni. Úthvíldur og saddur vaknar Krumminn töluvert stúrinn. Við eigum einn erfiðasta eftirmiðdag síðan við komum hingað á Hringbraut. Lífsmörkin eru samt fín og hann er hvorki með hita né of háan blóðþrýsting. Hann er ósköp lítill og má ekki við neinu. Grætur mikið og er slappur og veiklulegur. Hann fær blóð og það tekur tæpa fjóra tíma að koma því í Krummakroppinn. Hann fær líka verkjalyf. Að blóðgjöf og verkjalyfjagjöf lokinni líkist Krumminn Stjána bláa eftir spínatát. Hann fær þrusuorku og þeysist um gangana blaðskellandi á skærgulu þríhjóli.
Það er svo skrítið með hann að þó að það séu ekki nema 8 dagar síðan hann greindist er eins og hann hafi þroskast um eitt ár. Okkur finnst líka þessir 8 dagar jafnast á við eitt ár. Litli þögli og feimni strákurinn okkar er orðinn svo duglegur að tjá sig og óhræddur að tala við gesti og umönnunarfólk. Þegar börn fara á stera verða þau oft svo ör, en Krumminn okkar verður aðeins fjörugri og nær að brjótast út úr feimnisskelinni. Krumminn er búinn að vera ótrúleg hetja og er strax farinn að venjast hitamælum, blóðþrýstingsmælum, lyfjagjöf í brunn og öllu öðru umstangi. Við förum svo í sólarhringsleyfi í fyrramálið, notalegheit í Holtinu framundan.