Fram og til baka

Við vöknum, að okkur finnst, fyrir allar aldir. Setjum föggur okkar ofan í tröllatösku, tæmum ísskápinn, klæðum börnin, fylgjum músinni í skólann og höldum á spítalann. Í fyrsta skipti er nál stungið í lyfjabrunninn þegar Krumminn er vakandi. Hann er hræddur og grætur á meðan það er gert en að stungunni lokinn segir hann; Þetta var ekkert vont. Enda búinn að fá töfraplástur sem lætur alla verki hverfa. Á meðan við bíðum eftir niðurstöðum úr blóðprufunni förum við á leikstofuna. Það liggur svo vel á Krummanum sem brunar um gangana á bleika jeppanum, spilar, púslar, býr til grænmetissúpu og málar. Blóðprufurnar sýna að hann er að svara meðferðinni mjög vel og eru nú hvítblæðisfrumurnar komnar niður í 1200. Við fáum fjögurra tíma heimferðarleyfi sem er voðalega gott. Við getum þá átt fjölskyldustund með músinni. Hún lærir með mömmu, eldar með pabba og svo borðum við saman öll fjölskyldan. Við komum okkur svo aftur upp á spítala eftir kvöldmat þar sem Krumminn þarf að fá blóðflögur fyrir svæfinguna og mænuástunguna sem framundan er á morgun. Að öllum líkindum getum við verið eitthvað meira heima í þessari viku en sjáum fram á meiri viðveru hér á Hringbraut í næstu viku.